| 
Een vrijdag op de dierenambulance.
De dag begon rustig, een paar konijntjes die gesteriliseerd zouden worden bij de konijnenopvang ophalen. elk konijntje in een apart transportmandje en bij het er in doen hoorde ik ineen SH..T uit de mond van Hannie komen. Wat blijkt, Hannie was oma geworden van 4 nieuwe konijntjes. Die hoefde dus niet meer gesteriliseerd te worden dus met 1 konijn naar de dierenarts. Daarna mijn maatje voor die dag opgehaald. Het was een vrij rustige dag. Wat kleine vogeltjes opgehaald en een 'taxi' ritje voor een poes die aan de schildklier geopereerd was. En rond een uur of 1.00 mijn maatje weer thuis gebracht. Dat net gedaan hebbende ging de telefoon, "ik heb een schildpad gevonden" hoorde ik de dame zeggen. O dan kom ik hem ophalen, waar woont u? in Sliedrecht. Oké dan kom ik er aan, maar kan wel even duren nog want ik heb eerst nog een ritje. Ja, maar ik moet zo weg. Tja, misschien kunt u de schildpad in een doos doen zorg wel dat hij dicht is, want anders klimt hij er uit. en dus zo afgesproken als er niemand thuis was zou de doos in de tuin staan. Direct daarna ging weer de telefoon nu was er een jonge zwaan die gevaar liep omdat de oudere zwanen met hem gingen vechten. Dat was in Papendrecht, maar ja ook daar kon ik niet direct heen. Dan breng ik hem we naar het politiebureau zei de vinder en dan kon ik hem daar ophalen. Maar ja een jonge zwaan wordt nu eenmaal op een gegeven moment verstoten door zijn ouders, als hij op eigen benen kan staan en dit tafereel was eigenlijk een heel gewoon tafereel waar we eigenlijk niets mee moeten doen. Maar nu eerst snel de gewonde duif ophalen die nog steeds op mijn lijstje stond en die kon dan mooi even naar de dierenkliniek en kon dan gelijk het geopereerde konijntje mee nemen. Zo gezegd zo gedaan. Bij de dierenarts aangekomen vroeg ik of hij even naar de duif kon kijken, volgens mij had die een gebroken pootje en een flinke huidwond. Helaas had ik gelijk en er zat niets anders op om het diertje uit zijn lijden te verlossen door hem te laten inslapen. Daarna het konijn terug gebracht en als een speer naar Papendrecht, en ja hoor in de arrestanten cel zat de jonge zwaan. Ik heb hem mee genomen en zou die later los laten op een andere geschikte plek. Verder naar Sliedrecht waar er een Schildpad op me wachtte. Op het adres aangekomen stond er netjes een doos in de tuin met daarin een Roodwang schildpad van zo'n 25 á 30 cm doorsnee. Ik had inmiddels via de dierenbescherming Sliedrecht een opvang adres gekregen en de schildpad daar af geleverd. Daar kreeg ik een demonstratie hoe tam ze kunnen worden. Er zwom er daar een die zeker 35 cm groot was en die op het roepen van de eigenaar netje naar boven kwam om uit zijn hand te eten. In middels was het rond 18.00 geworden en weer een telefoontje. Ik kreeg de meldkamer van de NS en die vertelde me dat er een hond was aangereden op het baanvak Willemstad Dordrecht en of ik er even heen wilde gaan er was ook iemand van hun dan aanwezig. Ik zei dat ik niet in Dordrecht was en dat het wel even zou duren voor ik ter hoogte van de Buitendijk zou zijn. O wilt u dan even bellen als u er haast ben dan kunt u gelijk afspreken waar we elkaar ontmoetten.
Rond halfzeven belde ik dat ik er haast was en zei waar ik stond. De NS veiligheidsman zei me dat hij er binnen een minuut of 10 zou zijn en dat ik beslist niet de baan op mocht gaan. Nou nee daar had ik ook weinig zin in. De man arriveerde en reed voor me uit, we zouden op een parallel weg langs de spoorbaan rijden. Na een2 km gereden te hebben zijn we gaan kijken of we iets zagen en ja hoor 500 meter verder zagen we iets donkers liggen. Nu is het ook voor mij (gelukkig) geen alledaags werk om dieren van de spoorbaan weg te halen, ik wist ook niet precies hoe groot de ho
nd zou zijn, dus ging ik gewapend met een paar vuilniszakken de spoordijk op, De NS medewerker zei me dat ik er alleen voor stond omdat hij voor mijn veiligheid moest waken . Ja daar stond ik, op de spoorbaan met om me heen stukken van een hond. De kop van de hond was heel met een stuk nek, nou dan eerst maar kijken of er misschien nog een chip in zat, dat bleek niet het geval, jammer. Ik heb de resten van wat eens een prachtige Duitse Herder was geweest op geraapt en voorzichtig in de vuilzakken gedaan. Ik vond het erg, een Duitse Herder, mijn lievelings hondenras, en dan zo eindigen. Met een rot gevoel heb ik de papieren daarna in orde gemaakt en ben langzaam weer naar mijn thuisbasis gereden, Die grote kop van die eens prachtig mooie donkere tot zwarte Herder steeds voor me ziende en ik betrapte me erop dat mijn ogen vochtig waren. Ik hoop dat we de eigenaar kunnen opsporen, ik weet dat ik zijn hond niet kan terug geven maar misschien kan het dier waardig gecremeerd worden, en eindigt het niet in de vuilniszak.Zo eindigde die 16e juli die met nieuw leven begon en rustig was in een naar en heftig eind.
Henk de Heer
Laatst aangepast (maandag, 19 juli 2010 19:21)